sağ üstteki wordpress günün selamlaması gibi olan şeysi, “you’re still goin’ strong” diyor. am i? bu projedeki adamları ömrümün sonuna dek görmesem, hiç de özlemem çünkü manyak değilim. bütün gün telekonferans başladı başlıycak diye toplantı salonunda bekledik, masadaki kurabiyelerden yememe rağmen vakit geçmedi. bilimsellikle uzaktan yakından alakalı işler yapmamakla birlikte, gerçekten -gerçekten- büyük paraların oraya buraya savrulduğunu görmek, signiçır bonuslar milyor milyor etrafa dağılırken, sadece bitsin istiyorum. ilk toplantı tarihine baktım ajandamda, on şubat, on şubat’tan bugüne dek haftada iki gün toplantı, o da en az iki gün, saatlerce ekstra mesai, cigabaytlarca eve taşınan data, ayın belirli günlerinde kendimi tutamayıp döktüğüm göz yaşları, geriye kalan sinir bozukluğu, ben mi çok takıyorum, neden içim hiç rahat değil, insanlar nasıl böbürlenebiliyor, ruslar neden bi acayip, hintlilerin ingilizcesi neden anlaşılmıyor, yüzyüze halledilemeyen meseleleri telekonferansla nasıl çözücez, neden tüm kararları sanki ben tek başıma veriyormuşum paranoyasına kapılıyorum, neden teknik bilgisi olmayan adamlar proje yöneticisi oluyor, neden müdürüm “nasıl olsa sen hallediyorsun”a yakın bi düşünceyle benimle ilgilenmiyor, artık yaptığım işi unuttum, nerdeydim ben. bugün gene çok kötü bi gündü, eve gelir gelmez uyudum ama bi saat yetmedi, tenise gittim, forehand’de ağla, backhand’de burun çek, kenarda burnunu sil, ilk yirmi dakika böyle geçti, uyku bile bölemedi ruh halimi, durup durup ağladım, tahammülüm kalmadı allah’ım, sana burdan sesleniyor olmam umarım ayıp değildir, ama artık gerçekten tahammülüm kalmadı. bi de artık bu şeylerle ilgili yazdığım son post bu olsun, önceden de aynı postu yazmıştım sanırım, yazmışımdır ama yetmedi, yetemedi.

not: iş yerimde gayet düz, en düşük kıdemlisinden, basit bi mühendisim ben.yaptıklarımın da sinek kakası kadar değeri yok.

not II: take me to erikli :*