Aslına bakarsanız, biz sizden çok hoşlanıyoruz. Yok, o siz değil, biraz daha solunuzdaki ve o arkanıza saklanan evet. Her gün geçtiğiniz sokakları gösteriyorsunuz bize o güzel, naif işaret parmaklarınızla. (Bunu yaparken hafiften eteğinizi mi sıyırdınız? Ah pardon, bu sadece bizim fesatlığımız. N’olur kusurumuza bakmayın.) Biz yılmadan beher gün aynı saatte sizin geçtiğiniz yerlerde bulunmaya özen gösteriyoruz. Ama nasıl olur? Siz o sokaklardan geçeli bir yıl ya da daha fazla oldu diyor güzel yazınız. Siz her gün cesedinin kanı kurumamış bir hayalet gibi içimizden geçiyorsunuz. Üstelik elinizdeki katanayı kınından sakınmadan ciğerimizi dağlıyorsunuz. Siz bazen gerçekten de çok fazla oluyorsunuz. Ama zaten biliyorsunuz; boynumuz kıldan ince.

Biz en çok sizin o patavatsız a’larınızı seviyoruz. İç çekişlerinizdeki h’lerinizi seviyoruz. Yumuşak g’leriniz oluyor arada sizin. İşte onları yakaladığımızda hiç affetmiyoruz, saçlarını okşuyoruz. Siz gözlerinizi kapatır gibi oluyorsunuz, kollarımızda uykuya dalacaksınız hadi direnmeyin bu kadar. Ama siz aniden s’lerinizle saldırıveriyorsunuz. (Ssss!) Siz gerçekten de bizim kızıl saçlarımızın nasıl koktuğunu bilmiyorsunuz, bilemiyorsunuz. Kız olsaydık sizin sevdiğiniz erkekleri ve eğer erkek olsaydık o sizin sevdiğiniz kızları sevecektik şüphesiz. Belki de biz sizi sevdiğimiz gibi bizi sevmenizi keşkeliyoruz her gün. Cidden aşık mı oluyoruz size? Kelimelerinizin ağırlığı altında ezilirken biz zevkten inliyor muyuz? Bu sizi hiç ama hiç ilgilendirmez! İlgilendirmiyor da zaten. Bizim en sevdiğimiz şiiri seviyorsunuz, en sevdiğimiz şarkıları dinliyorsunuz ve bazen bizim yazacak olduğumuz öyküleri bizden önce yazıyorsunuz hiç utanmadan! Peki ama sahiden.. siz kimsiniz? O kurşun kaleminizden çıkan şeyler bizi ne hallere koyuyor biliyor musunuz.

bu yazı 3 kişi için yazıldı.