kirpiklerimizin arasına bu kilometreleri kim koydu bilmiyorum.

oysa ki şeye bile razıydım. hani olur ya küçükken filan. yanında uyuduğunun nefesi yüzüne gelir. soluklarını onun ritmine göre ayarlamaya çalışırsın. bu sefer de kalbin duracak gibi olur, beceremezsin. sağa sola da dönemezsin. öylece yatarsın gözlerin açık. hayatında ilk defa göz, kirpik, burun, dudak görüyormuşsun gibi incelersin karşındaki uyuyan yüzü. bu yüzün göz kapaklarının altından geçen rüyaların film şeridine parmağınla dokunmak için can atar, uyandırmaktan da ölesiye korkarsın. sessiz gecede içinde kopan tüm bu gürültülü, patırtılı hislere ancak yanında yatan yastığı incitmeden uyuduğu için katlanırsın. gözlerin açıkken onun uykusunu uyuduğun için gizli bir suçluluk duyarsın.

tüm bunlara katlanabilirdim.
beni duymuyorsun.
kirpiklerin titremiyor.
sen ger çek ten u yu yor sun