hatırlayabileceğim ilk şey ne bilmiyorum. ilk söylediğim kelimeyi de. ailenin ikinci çocuğu ve sülanenin bilmem kaçıncı torunu olduğum için olsa gerek. ne en küçüğüm, ne en büyük. ortadayım. yaşantım boyunca hep olduğum o kompartımanda.

aslolanın konuştuklarımız değil, ses olduğunu düşünüyorum. ses.

* * *

küçükken sürekli hasta olurdum. bir gün gene yatağımda hasta yatarken, annem canımın ne istediğini sormuştu. “gofret” demiştim. üstünde zürafa resmi olan, yeşil jelatinden kabıyla, muzlu bir gofretle dönmüştü yanıma. o gofretin tadını hala hatırlıyorum.. ve canımın ne istediğinden bu kadar emin olduğum başka bir an hatırlamıyorum.

* * *

hatırlayabildiğim ilk şey ne hatırlayamıyorum.