scum[1] zaten bir kere yazıldı. akıllara durgunluk verici bu manifestoya google’dan kolaylıkla ulaşabiliyoruz. valerie solanas’ı yargılamadan önce, okurken bizi dehşete düşüren trajik hayatını göz önünde bulunduruyoruz. biz bunu her yazar için yapıyoruz. valerie solanas’ı sevmiyoruz.

biz, her şeyin belirsiz ve her şeyin mümkün olduğu, sinik ve “bir tek ben bilirim”ci bir söylemi geçirmek yerine, söylemlerarası ya da daima “öteki söylemi gözeten” (heterodiscursive) bir tavır benimseyen; her şeyi kapsayan üst-söylemlerden kibarca sıyrılan; kimsenin duygularını incitmeyen kadınları[2] seviyoruz.

biz böyle kadınların var olduğunu biliyoruz. bu yüzden başlıklarımızda ironi kullanmaya elimizi korkak alıştırmıyoruz.

bu yazı bir bilgilendirme yazısı değildir. -sadece- sizi keyfiniz elverdiğince araştırmaya teşvik etmek için yazılmıştır. (feminist var, feminist var.)

.

.

[1]society of cutting up men
[2]ursula k. le guin

benyaptim.org, kadim kank oky’nin oyuna dahil etmesinden mütevellit, “hakkımda bilmediğiniz 5 şey”i sunar:

- I -

yatılı okumak başka bir şey: 15 yaşımdan beri ailemden uzakta yaşıyorum. fen lisesinde okumak uğruna alanya gibi bir ılıman maki cennetini ısparta gibi muhafazakar karasal bir şehre nasıl değiştim; hele hele “karnemin hepsi beş” bir öğrenciyken nasıl oldu da liseye başlamamla sınıfın vasatlarından biri oldum; öss’de ağırlıklı orta öğretim başarı puanından nasıl nasıl da harika bir kazık yedim bilmiyorum. ama en güzel okul yıllarım yatılı okul yıllarım ve en güzel dostlarım orada kazandığım dostlarım. yatılı okulda okumuş birisine her zaman farklı gözle bakıyorum, biliyorum ki o da “bizden”. yazmak istediklerimi sadece yatılı okuyanlar anlayacağı için, çok fazla deşmeden, anlayan anladığıyla, anlamayan da anlayamayacağıyla kalsın istiyorum. ukalaca yazılmış gibi oldu ama cidden öyle değil.

- II -

gereksiz kibire yer vermek istemem: abim benim liseye başladığım yaştayken, yurt dışında bir üniversiteye gitti -ve aslında biz çocuklarını yurt dışında okutacak zenginlikte bir aile değil, düz memur aileyiz. o sıralarda -sene 1994, yurt dışında okumak bu kadar yaygın değildi sanırım- abim kendisi hakkında “abim amerika’da okuyor” dememi istemez, bana hep “abim yurt dışında okuyor” dedirtirdi. sanki hava atıyormuş gibi görünmekten korkuyorduk galiba. ben hâlâ çoğu zaman, çoğu şeyi, hava atıyormuş gibi görünmemek için es geçerim -takıntı işte. çünkü söyleyeceğim şeyin karşıdakine ne ifade edeceğini kestiremem. oysa ki artık amerika o kadar da uzak ve gidilmesi garipsenecek bir yer değil, huh? o açıdan bakıldığında “abim yurt dışında okuyor” cümlesi gereksiz bir kibire dönüşüyor gözümde. yani amerika’yı gereksizce yüceltiyormuşum, amerika’da okumayı tevazu gerektiren bir meziyet gibi lanse ediyormuşum gibi hissediyorum. “abim yurt dışında okuyor” demek mi, “abim amerika’da okuyor” demek mi daha iyi bir seçim karar veremiyorum. burada konu amerika/yurt dışında okumak değil tabi ki. ben bir şey söylemek için “a’yı mı b’yi mi seçerek anlatmalıyım?”, “hangisiyle kendimi en doğru şekilde ifade ederim?” çıkmazına sık sık düşüyorum.

- III -

nefret etmem: tabi ki hoşlanmadığım yemekler, insanlar, filmler, kitaplar filanlar var fakat hayatım boyunca hiçbir şeyden nefret etmedim ve edeceğimi de sanmıyorum, daha doğrusu ben nefret edemiyorum. bu ne bir yetenek, ne de bir sorun, sadece bünyemle ilgili öyle bir şey işte.

annemin kızıyım: yaşım ilerledikçe hem dış görünüş, hem de takıntılar bazında giderek ve kaçınılmaz bir şekilde anneme benzediğimi görüyorum. benim annem bir hemşire ve evet sakın oraya dokunma orası bakteri dolu!!! şekerliğin içinde kaşık bırakma çünkü çayımıza şeker atmak için biz her seferinde o kaşığa dokunuyoruz ve o kaşık her seferinde şekere değiyor ve bakteriler ve bakteriler ve bakteriler! ayağına terlik giy, ayağına çorap giy, üstüne hırka al, bulaşık eldiveni tak vs vs vs… annemin mutfakta bir sigara içiş modu vardır -bundan jelatin’e bahsetmiştim belki hatırlar (:- sigara sağ elde, böyle sol kolu sağ kolunun dirseğinin altında, beyninin senaryo yazma merkezi iş başındayken, endişeli bir yüz ifadesiyle oturur. bazen mutfakta otururken kendimi aynen bu şekilde yakalıyorum. anneme benzediğim için garip bir mutluluk duyarken, aynı zamanda garip bir şekilde endişeleniyorum.

çok iyi masa-tenisi oynarım: evet çok iyi masa tenisi oynuyorum ve bunu da hiç laf arasında geçirememiştim, burada yazdım iyi oldu.

kank, paragrafı özetleyen vurgulu, bold cümleleri senden gördüm, senden öykündüm, haberin olsun. electric boogie ve saadet zinciri kombinasyonu bu oyuna jelatin ve tırtköşe‘yi davet ediyorum.

cümlelerin altını kurşun kalemle çizmek.

blog cümlelerinin altını kurşun kalemle çizmeyi istemek.

elimizi kana bulamadan, bedavadan öldürmek değil midir bu.

.

(…) bülent somay bir ara güzel bir şey demişti bir dersinde, unutmam. konu da egoydu. egonun, içerden ve dışardan geleni ayırt edebilmekte başarısız olduğunu söylemişti. o aklımda kalmış. doğru bildiğin. o bükemediğimiz egoyu etrafa yansıtmak yaptığımız şey, çirkinlik yani. kendi çirkinliğimizi, kendimize sevgisizliğimizi etrafa yansıtıyoruz. başkasına attığımız bok aslında kendi sıçtığımız yani. saldırdığımız, aşağıladığımız dışarısı aslında sevemediğimiz, kendi çirkinliğimiz. başkası sebep oluyor sanıyoruz, bunaldım. (…)

ışıkları kapat, ben albinoyum. ya tanrı ol ve dünyadaki her şeyi beyaza boya ya da ışıkları kapat bir an önce. beni çizmeye çalıştığın o resim kağıdı bırak beyaz kalsın, bembeyaz kalsın. düşünme beni, mutfak tezgahını silerken gözlerim doluyor. mut-fak! bu kireç izleri neden geçmiyor. ayakkabı iplerimi bağlama, düşersem sırf sen beni tut diye düşerim ben. düşeceğimi de kesin önceden haber veririm zaten. beni kimseye anlatma, içinde adım geçen cümleler kurma, kimse anlamayacak nasıl olsa. renkli kazaklar, allı pullu farlar, kırmızı rujlar alma bana, bir kahverengi atkıyla yüzümü örtebiliyorum. bereyle atkı arasında sadece gözlerim kalıyor, görüyorum. mecburen değil, görmek istediğim için görüyorum, sırf gördüklerimi sana getirmek için görüyorum. bulaşıkları bu akşam sen yıkasana, çok üşeniyorum. duygusuzum, ruhsuzum, sırf son cümleye ulaşmak için, yüzlerce trajikomik yalan serpiştiriyorum, eğlenebilelim diye. okuma beni, harflerim birbirine pamuk ipliğiyle bağlı, kelimelerim birdirbir oynuyor. okuma beni. ya tanrı ol ve dünyadaki her şeyi beyaza boya ya da ışıkları kapat, ben albinoyum.