beğenmediğimiz yazılarımızı silmek mübahtır.

edit: aslında beğenmemek değil de, içimize sinmeden yazdıklarımız. çünkü ben kenshin’den daha güzel bir şekilde bahsetmek isterim. ben kenshin’i gerçekten severim. bütün episodelarını izlemediğim halde severim. çünkü aslolan karakterdir. bayan brown’dur. mesela ben bu bayan brown’dan da bahsetmek isterim. ama buralara sıkıştırmak istemem. iyice araştırıp makale gibi yazılar yazmak isterim. okuyanı sevindirmek isterim. gösteriş yapıyormuş gibi algılanmasından korktuğum yazıları draft’ta tutar, sayfalar boyu gene de yazmak isterim. bloglarını okuduğum insanlara belki yorum yazmam ama yazdıkları her cümleden sonra onlara farklı anlamlar yüklemeyi severim. bütün insanlığı sevmek isterim. “alayınıza peace ^_^” den ne güzel slogan olur diye düşünürüm. sonra bıyıklı -bir insanın bıyığı varsa o kişi gerçekten büyüktür-, koca koca adamların toplanıp meydanlara döküldüğünü ve bu sloganı haykırdığını düşünürüm. ben öyle şeyler düşünürüm.

burda bi çaycı var, günlerdir bana çay fişi satmak için ölüyo. bi tane iyi çaycı var, o “sorun değil” filan diyip geçiştiriyo, nasıl olsa misafirim diye. diğeri de gelip gelip “fişi şimdi mi sonra mı verceksiniz?” diyo. ay kaç defa dedim, benim fişim yok! az önce gene “ben size fiş getiriyim”, dedi. “getir”, dedim.

15 mayıs ‘06, adıyaman

işe başladığımdan beri, günde minimum 66 cc çay içtiğimi varsayarsam, toplam 49.6 litre çay içmişim demektir. emekli olana kadar minimum 1224.8 litre daha çay içmiş olacağım. ne o öyle ya, devlet buna bi şey yapması lazım.

yeminle: kanka sana yeminler ederim ki sabah önce bu postu yazdım ve sonra sayfana baktım ve son cümlelerimizin benzerliği bana dehşetlerden dehşet beğendirdi! holi şit dedirtti! şoke oldum, çıkınca çaldırcam.