küçükken saçlarım kalıp gibiydi. yağmura ve rüzgara karşı dirençli, hiç bozulmayan bir peruk gibi! düz, küt saçlarım ve alnıma dökülen kâküllerimle ben, ilkokul ve ortaokul yıllarım boyunca stilimizden hiç taviz vermedik. zaten annem uzatmama izin vermiyordu. deniz kenarı memleketlere has o nemli hava, saçımın hacimsel olarak 1.7 oranında artış göstermesine sebep oluyordu. lepiska saçlara hep imrenerek bakıyordum. sonra milenyum filan derken saçlarda bir modern hareketler modası zuhur etti; diğer adıyla gülbener gen saç modeli. o moda bi türlü gitmedi ya da bana öyle geliyor; kafamı nereye çevirsem katlı saçlar, çok katlı saçlar ve asimetrik kesimler. hayır benim saçım da öyle ama işte bazen özlüyorum o kalıp gibi, dümdüz, küt saçlarımı. kafamı sağa sola çevirdiğimde bir saç teli bile oynamıyordu, hatta sadece kafam dönüyordu saç sabit kalıyordu, haha. yağmurlu havalarda, kafaya kapüşon geçirmiş halde karşıdan karşıya geçmek gibi. önce sola (solda kapüşon), sonra sağa (sağda kapüşon) sonra tekrar sola (solda gene kapüşon) bakınız. geç prenses geç! küçükken de mi prensestin mübarek, saça bakh!