dilök, seni sevüyom!

genel olarak stresli bi insanım. bugün saçımı siyaha boyatacağım için stresliyim. bilgisayarım yedekleneceği için, performans değerlendirmesinde üstlerime 10 üzerinden çeşitli puanlar verirken açıklamalarına ne yazacağımı kestiremediğim için, haftaya batman’a gideceğim için, az sonra bir bardak daha çay içeceğim için, blogumu gereğinden fazla önemsediğim ve bu yüzden bir şey yazmadığım için stresliyim.

edebiyatını evdeki defterinde yap yavrum. edebiyat yapmak gibi bir iddiam yok çünkü blog tam eğlenilecek bi şey! yaz yavrum, bi-log-tam-eğ-le-nil-cek-bi-şey. bir yanım böyle derken, bir yandan yazmayı çok önemsiyorum. bu arada yazmak için inzivaya çekilen yazarlardan tiksiniyorum. bu “inzivaya çekilmek” de ne demek? eğer gerçek bir yazar olsaydım kucağımda üç çocuğumla, mutfak masasında bile yazardım romanımı. sanki köşede örgü örüyor gibi, meyve soyuyor gibi, öyle doğal bir şey gibi yapmak isterdim bunu.

-biraz da tribünlere oynayalım- sevgili okuyucu, şu pencerenin sağ üstteki çarpısına bastıktan sonra bir kez olsun “şurada şöyle bir yazı vardı, ne güzeldi” diyip bir kere olsun gülümsememişsen bu blog benim için gerçekten de hiçbir şeydir. ama biliyorum ki, mesela feyza var, kesin okuyo, hehe. sırf onun için bile yazarım. o bi kere yazımı okusun da gülerek beni arasın diye. bu, bu harika bir şey! bu hayatın ta kendisi ama övgüden sayılmaz. feyza da zaten benim bir parçam değil mi.

genel olarak stresli bir insanım. blog yazarken aynı cümleyi ve aynı cümlenin ufak değişiklikler yapılmış halini defalarca yazmaktan hoşlanıyorum. blog yazmak bana biraz da sayıklamakmış gibi geliyor. blog bana, sayfasını kapattıktan sonra yazılanları, okurken hissettiklerinizi gerçekten hatırlarsanız gerçekmiş gibi geliyor.

genel olarak stresli bir insanım. bu yazıyı yazarken bile post etmemeyi düşünüyorum. asıl şeyi diycem, saçımı siyaha boyatıcam ya, o bende cidden stres yaptı. postu da “heheh” diye bitiresim var. heheh.