az önce bir sürü cd kopyaladım. demet’e çok ayıp oldu çünkü bu filmleri çoook önceden istemiştim ondan. aslında bu filmleri istememiştim, herhangi bi filmler istemiştim. o da bana bir sürü filmler getirmişti. ben o filmleri izlemedim. daha da ayıp olmasın, izlemediğim filmlerin cd’lerini geri götürmiyim diye cd’leri kopyalamayı akıl ettim. sonra ilerde izlicem belki. izlemezsem, bu cd’lerin şu anda odamda olmasına sebep olan tüm zincirleme olaylara ve kopyalamak için sarf ettiğim emeğe saygısızlık etmiş olucam. ama bi konuda kendimi çok takdir ettim. kopyaladığım bi film cd’sinin üstüne filmin adını yazıp, yanına hemen -CD1-’ı yaftaladım. beni ezberci pis inek. zaten tek cd’lik filmdi o! ama gelelim takdiri hak eden çözüm yoluma; asla ve asla yazdığım şeyi karalamam, karalamadım. hemen yanına ekledim:

-CD1- & only

çok havalı bi cd oldu. diğer iki cd’lik filmlerin yanında cırıl cırıl parlıyor. en ön sırada oturup parmağını sallayarak “örtmenim örtmenim örtmenim!” diyen bi çocuk gibi. öyle sevecen, sıcacık, cingöz. salak şey.

* * *

küçükken üstüne sürekli bi şeyler karaladığım, imza denemeleri yaptığım saman kağıdından bi defter vardı. bu defter annemden mi, babamdan mı kalma emin olamasam da, onların zamanından olduğu kesindi. kırmızı ekoseli kapağına kendinden etiketli süsü veren, içinde ad/soyad gibi şeylerin yazdığı bir dikdörtgen bile vardı. şimdi size o deftere yazdığım küçük bir denemeyi aktaracağım:

// evet sayın seyirciler, son aldığımız habere göre dünyaya gökten iki uzaylı düştü. birisi şu an yanımızda. diğerini gamyön ezdi.
(bu satırdan sonra kamyonun uzaylıyı ezdiği sürreal bir çizim var)
(1990~1991 civarı, alanya) //

evet bu son yazdığım şeyi yazmış olduğum gerçek. eve gittiğimde bulursam scan edicem. mutlu bir çocuktum.. veya abim kafama çok vuruyordu. gamyön.