“ooo”, dedi. “ooo remedyos n’aber, şirket de kurmuşun ama hiç haber vermiyon hayırsız”, dedi. “ya çopen yapma böyle utandırıyon”, dedim. çopen hiç oralı olmadı. aaaa, bi baktım ki çopen adeta bir sedasaylanmışcasına gözlerini çipürterek genel müdür masamı kesiyordu. “hşşş çopen, nereye bakıyosun”, dedim. “ya remedyos nereye bakcam allaasen, bilgisayar masanın üstü tozlanmış ona bakıyodum”, dedi. bu vesileyle sanki masanın üstündeki tozu silermişcesine masayı okşadı. tabi masanın o tarafa doğru ilerleyince, uğruna servet harcadığım bilgisayarımla da yüz yüze geldi.

çopen “vay vay vaaaay, bizim tipitoş remedyosa da bak seeen! (kelimelerin sonunu uzata uzata) bilgisayaaar, bilgisayar masasıııı, sen iyiden iyiye şirket kurmuşsun haa”, dedi. “sağol can dost, dostumsun çopen ama tipitoş da sensin, eöö.. tipitoş da sensin”, dedim. “bilgisayar masasını ulus’taki spot mağazalardan mı aldın”, diye sormaz mı! “hah-hah-hah-hah” diye güldüm, “masa ve bilgisayar dahil hepsi orjinal mikrosof”, dediğimde yüzündeki kıskançlık damarı pıt pıt atmaya başladı. “bana bak remedyos, bana öyle bidicik boyunla kalantor kalantor gülme, hala aynı naletsin, hala aynı gudubetsin kadın”, dedi. bozuldum ama hiç oralı çaktırmadım. “yerinde olsam bu sözlerimi geri alırdım çopen, çünkü varımı yoğumu ortaya koyarak kurduğum bu şirketi bir dostuma devretmeyi düşünüyorum”, dedim. bunu derken teknolojinin en son harikası olan bilgisayar ve bilgisayar masama sırtım dönük bir şekilde duvara bakıyorum böyle. elimde de rüzgar gülüm vardı, üflemediğim halde fırr diye döndü. meğerse çopen dibime kadar gelmiş ve onu yumcuk dudaklarıyla “füffff” diye üflerken yakaladım. “aa ne kada güzel rüzgar gülü, remedyos seni çok seviyom, bence gözlerin çok güzel, en iyi dostumsun” dedi ve bana sarıldı. çopen’in bu haline içimden kıs kıs gülerken, çopen şirketi hâlâ ona devredeceğimi sanıyordu..

oysa ki vârisimi çoktan seçmiştim.