sabriye teyze bizim evlenmemizi istiyor. biz de istiyoruz ama birbirimizle değil, başka iki kişiyle. mesela özlem’e yorgan almaya gittiğimizde ordaki adam özlem’e çift kişilik yorgan vermişti de biz ayaküstü şoke olmuştuk. bu çift kişilik yorganla patlak veren “yoksa bizi çift mi sanıyorlar?” kaygılarımız had safhada. bu durum alışveriş esnasında takındığım şu tavırlarımdan kaynaklanıyor olabilir: “özloşum, pontikim, bu güzel oldu bunu alıyosun, tontişom bu güzel olmadı bunu bırak, aaaa pintiğim bunu kesin alıyosun, kokontocuğum onu almayı aklından bile geçirme” ben özlem’e hep böyle şeyler söylüyorum, özlem de ona söylediğim anahtar kelimelerin çözücü etkisiyle ben ne dersem onu yapıyor, hülasa ben onun imaj-maker’ıyım.

işte sabriye teyze bize “evlenin” dedi, biz de “evlenirsek birbiriyle yakın arkadaş/akraba/kanki olan iki kişiyle evlenmeyi düşünüyoruz” dedik. o da “aa yavrucuklarım tabi ki öyle olursa ne güzel olur” dedi. ayşe teyze “ikiz olurlar belki” diye ekledi. özlem “ben ikiz istemem, karışır” dedi. ayşe teyze de “e çift yumurta ikizi olur” dedi. ben “benimki çift sarılı olsun” dedim. özlem de “rafadan” istedi. sonra da hep beraber baklava yedik.

[yaşanmış bir olaydır, 21. yy - bizim salon]

* * *

oky kank’ımın sobesine cevabım: ben dünya çapında ünlü bir ’snowboard’cu olmak isterdim. özel helikopterime atlamak suretiyle gittiğim karlı dağ başlarında, kimsenin denemediği bir takım hareketlerle ünüme ün, egoma ego katardım. cidden isterdim. ama asıl evlenmek istiyorum ben. dünyaya bi kez daha gelseydim kesin evlenirdim bence. herkes imâlı imâlı evlenmekten konuşuyor, çünkü teorilerim gösteriyor ki 25′ten büyük olan her yaş 30′a yuvarlanır ve 30′dan büyük olan yaşlar 40′a yuvarlanırlar. en iyisi evli bir ’snowboard’cu olmak ve yuvarlanmak, bunu neden yapmadığımı hiç bilmiyorum.