üzülmemi geçtim, asıl beni üzüyor olduklarının farkında olmamaları ve olmaları, işte bu ikisi daha da kötü. kollarım uçlarına örümcek bağlanmış iki çıta gibi, sarılamıyorum, ortada hep bir boşluk kalıyor derken, o zaman anlamamıştım ama şimdi, çok sonradan olan şimdi anlıyorum. üzülebilmek de bir şey, ne iyi, ne çok, ne ağır, üzülebiliyorum,
ama asıl beni üzüyor olabilmeleri, işte bu daha da fena.

/hiçbir şey görmezsem, duymazsam ve konuşmazsam, hayatımın bana karşı kullanacağı bir şey kalmaz - mayıs 2004/

/edite edite görebiliyorum kendimi/