“duvarlar, tablolar, koltuklar, size sesleniyorum: konuşun!”
ayhans cimoğlu / skaytürk, hastasıyız

asıl filormar 127′nin dili olsa da konuşsa. perihan hanım, sizi -yetmiş milyonumuz birden- 10 dk sonra dosyalarınızla birlikte odamızda görmek istiyoruz. hayır ya şimdi sen benim çatalımdan yemek istemezsen. hayır hayır ya şimdi sen çatalından yememi istemezsen. garson bey bi forklift alabilir miyiz, benim çatalımdaki ıspanağı beyfendinin çatalına geçiricez de. perihan bize bağırıyor: ya siz ne yapıyorsunuz salaklar, off deliricem, sinir oldum salaksınız salaksınız.

ben perihan değil ama perhan olabilirim ancak. telekinetik güçlerimle kaşıkları masadan düşürürüm: there’s no spoon. davor dujmovic, beni rakı kadehlerini kırarak kendinden geçtiğin o meyhaneye götür, ben seni sarhoş olayım, sen biraz beni ağla. sevdiğin kadının doğurduğu çocuk senin oğlun perhan. bunu anlamamak istiyorsun ve hay kır mı yor sun: oğğğluuuum!

bir ağlama ki damperi boşalmış kamyon gibi, yokuş aşağı, dur durak bilmiyor, vites boşta -benzin yakmayalım //ülkemizdeki bir takım mühendisler cezayir sokakta verdikleri demeçte, çok zor şartlar altında petrol ürettiklerini belirttiler// bir ağlama ki dünyadaki tüm şeylere aynı anda ağlamanın ispatı. sadece emniyet kemeri takıyoruz, çünkü aman temkinli olalım, akıllı, çok mantıklı. bu kamyon bir el freni istiyor. olmaz. azıcık yoldan çıkacak olduk mu: angel, please get in the line! tamam diyip belimize kuşak bağlar gibi bağlıyoruz emniyet kemerini hahaha, oldu mu sana şakira belt. durumun vahametini idrak ettikçe batıyoruz, sükûn ederek. ayağımızı gazdan çektik ama durmuyor ‘%+&()?\*! emniyet kemerimizi taktık, duvara çarpıcaz -hayırlısıyla.

yanağa doğru bantlanmış iki kulak ve iki kanadının ucunda birer top olan sopa gibi oyuncak, ben özellikle bu ikisini eşleştirdim çünkü bence ikisi de rönesansa dair.