o kelimeyi sözlüklerde çok aradım, gene de tam oturmadı gibi.

şimdi istanbul’a gidicek ve akşam “bıçak sırtı”nı tek başıma izlemek nasıl da keyifsiz olucak diye buruk içim. dizilerden kırıntı kırıntı yiyorum tüm duyguları, kendimi minimum enerjiye ayarladım, elimi kolumu ne yorucam. bi de kendime atkı başladım, yün diyince içim gıdıklanıyor böyle bak şimdi bile güldüm, pamuklarca angoranın içinde şımarık şımarık yüzen 4 numara şiş gibiyim. daha dün akşam kenarı yırtık patiğimi tamir ettim.

pirenses:
- beyfendi, beyfendi bakar mısınız!? 
beyfendi:
- ıhıhıhıhı :D aferdün?
pirenses:
- az önce ayakkabınızın tekini kafama attınız, sebebini öğrenebilir miyim!?
beyfendi:
- size bi şey anlatmak istedim, siz kadınlar mesajlara bayılıyonuz biliyom saklaman! hem artık dost olduk, bana sündirella adam diyebilink.
pirenses:
- !??
beyfendi:
- öpünce pirens oluyom.
pirenses:
- olmayın.

blue nude:
- bana şişko dedin : (  
matisse:
- meleğim, lütfen iner misin o topun üstünden.
blue nude:
- benimle konuşma!

bugünlerde bizi tam olarak böyle hissediyorum. tabi ki soldaki özlem. çinkü ben daha uzunum. ama biz böyle yaratıklar olsaydık ben kesin ciddi ve kasıntı olup, dünyayı ele geçirmeye çalışan olurdum. özlem de her şeyin tadını çıkarıp, eğlenen ve ciddiyetsiz olan olurdu. şiveps reklamında da var, hani çevir-aç kapağı anlatıyo ya biri diğerine, o da biziz mesela. “ouv tatlım, o çevir-aç kapaaak!” diyen benim. kesin benim kafama hep acme örsü düşerdi.

(blog da blog değil oyuncakçı dükkanı gibi oldu.)