scum[1] zaten bir kere yazıldı. akıllara durgunluk verici bu manifestoya google’dan kolaylıkla ulaşabiliyoruz. valerie solanas’ı yargılamadan önce, okurken bizi dehşete düşüren trajik hayatını göz önünde bulunduruyoruz. biz bunu her yazar için yapıyoruz. valerie solanas’ı sevmiyoruz.

biz, her şeyin belirsiz ve her şeyin mümkün olduğu, sinik ve “bir tek ben bilirim”ci bir söylemi geçirmek yerine, söylemlerarası ya da daima “öteki söylemi gözeten” (heterodiscursive) bir tavır benimseyen; her şeyi kapsayan üst-söylemlerden kibarca sıyrılan; kimsenin duygularını incitmeyen kadınları[2] seviyoruz.

biz böyle kadınların var olduğunu biliyoruz. bu yüzden başlıklarımızda ironi kullanmaya elimizi korkak alıştırmıyoruz.

bu yazı bir bilgilendirme yazısı değildir. -sadece- sizi keyfiniz elverdiğince araştırmaya teşvik etmek için yazılmıştır. (feminist var, feminist var.)

.

.

[1]society of cutting up men
[2]ursula k. le guin

cümlelerin altını kurşun kalemle çizmek.

blog cümlelerinin altını kurşun kalemle çizmeyi istemek.

elimizi kana bulamadan, bedavadan öldürmek değil midir bu.

.

(…) bülent somay bir ara güzel bir şey demişti bir dersinde, unutmam. konu da egoydu. egonun, içerden ve dışardan geleni ayırt edebilmekte başarısız olduğunu söylemişti. o aklımda kalmış. doğru bildiğin. o bükemediğimiz egoyu etrafa yansıtmak yaptığımız şey, çirkinlik yani. kendi çirkinliğimizi, kendimize sevgisizliğimizi etrafa yansıtıyoruz. başkasına attığımız bok aslında kendi sıçtığımız yani. saldırdığımız, aşağıladığımız dışarısı aslında sevemediğimiz, kendi çirkinliğimiz. başkası sebep oluyor sanıyoruz, bunaldım. (…)