v.2.
ay az önce dayanamadım finali farklı yaptım ama asıl cevabım şey olucaktı: hocam ben çizgilere onları doksan derece dik kesen düzlemden baktım bu eserimde. [hayale gel, yazınca hiç beğenmedim, artık yeni hayalim “hangi sandalle” cevabı olucak]

v.3.
- yavrum neden diferansiyel denklem problemine cevap olarak sandalye resmi çizdin?
- hocam hangi sandalye?
- iyice aklın gitmiş senin.
- bence riks budur.

* * *

insanın odtü iktisat mezunu arkadaşına “bana euro al” diye eft yapması çok komik ahahhaha, resmen hunhar ve adicesine bir over-qualification operasyonu, zayiat. [şeye de benziyo: alo mikrosof? benim mavs bozuldu.]

hala yeni kontur almadım, artık konturlu birisi olmak istemiyorum, yaş oldu bayağı bi oldu işte, faturalı ve kalantor bi insan olcam, 532′li hat ve golden number* filan. [*yazıldığı gibi okurum]

kredi kartı ödemesini yaparken 16 haneli numarayı ezberden tuşlama esnasında doğruluğundan emin olma yöntemimin tuşların tone’larını müzik gibi dinlemek ve piyano çalar gibi tuşlara basmak olması da komikcesine.

ayın 15′ine yakışır bir takım yazılar oldu bu seri.

* * *

mesela dünyanın en gizli bilgilerini, şifrelerini filan giricekmişim bilgisayarıma, aynı lost’takilerin o sayıları girdikleri gibi, çok havalı di mi, ama bilgisayarı ayak başparmağımla açıyomuşum. [buraya bi 10 dk güldüm] sağ ayak başparmağı çorap altında böyle sevinçli, ürkek, piti piti. [10 dk derken sürekli değil, aralıklarla]

* * *

- mehlika, şey kuyusunda operasyon vardı ne oldu o?
- hmm.. müdürüm şey, şaban ustagil bilye oynarlarken içine düşürmüşler kuyunun, tam anlayamadım.
- ama olmuyo mehlika, on işi birden yapmalısın, hızlı olmalısın.
- işte sonra mandrake usta gelmiş, şaka yapcak ya tavşan atmış kuyuya.
- gerekirse cepten ara onları, cepleri cevap vermiyosa evden ara, evden açmıyolarsa polis çağır, zabıt tut.
- mandrake o arada bissürü renkli mendil çıkarmış şaban ustanın kulağından.
- bunlar sana anlamsız gelebilir ama yapıcaksın, mühendis (6) demek köle demektir.
- sonra hep gülmüşler, çok eğlenmişler, ben de gitcem.
- sana verdiğim diğer beş yüz milyon işi yapmayı da unutma.
- bence tavşan ve diğer ustalar kesin harikalar diyarında..
- dur sekiz yüz elli üç tane daha manasız iş vericem sana.
- bana alis diyin müdürüm.

* * *

şapkasından 62 çıkarabileceğine inandığım bi adam var.
[i still believe - by börtni spiırs]

ünlü medyum hasret altınhis’in iki hafta önce baktığı kahve falına göre bir aya kadar kocaman bi kuş gelicek. kuş böyle bizim ev kadar, üstümüze oturcak, ölcez. öyle kallavi bi kısmet.. ama bir terslik.. ööhmm.. araya cennet’ten karışan bu asılsız haber için tüm izleyicilerimizden özür dileriz.

* * *

neyimden utanayım ki, neyimden utanıcam, sizin gizli saklı ağzınıza geleni söyledikleriniz çok mu bi b*kum ha, ay b*k dedim, tek yıldız koymam da ayıp oldu, çünkü sizinkiler beş yıldızı gerçekten hak ediyor: b*****k

* * *

oh dear, biz sizi arkanızdan bıçaklamayı çok iyi biliriz de, kendimize kıydığımız kadar kıyamıyoruz size. (bkz: aşk dolu sözler, sevgi dolu sözler, özlem dolu sözler) ama çok sürmeyecek, mükemmel bir cinayet planlıyoruz, there will be blood! drrraaaainaage, drraaaiinaaage eli! i - drink - your - milkshake! i drink it up! where is your lord eli?!! bizi siz çıldırttınız, bizi siz çıldırttınız, bizi siz çıldırttınız!

* * *

bana çiçekli basmalar alabil diye köyümüzden uzak bir şehirde çalışmana razı olamam nazlı yar. sen gittiğinde gocunmadan çalışırım tarlada, tırnağım kırıldı diye sızlanmam hiç ve sırf teknolojiye olan hürmetimden en gelişmiş tarım makinelerini alırım. fakat o makineler ki ağaçları kökünden kesince bu toprakların ağzına *çılır sevdiğim, küfürlü kelimelerin ortasından yıldızlar saçılır. bana çiçekli basmalar alabil diye gitmene razı olamam yiğidim, sabahları kalkınca senin gömleğini giysem yeter. kim demiş teknoloji iyi bir şeydir diye, bu teknoloji yüzünden oluyor zaten ne oluyorsa. teknoloji olmasaydı mesafe diye bir şeyin varlığını bu kadar hissediyor olmazdık, kim uydurmuş dünya küçüldü yalanını, küçüldü de bize mi küçüldü, al işte çapı aynı, hala büsbüyük, içinde kayboluyorum, tam bir nokta kadarım, doğru çizicem diye helak oldum, köprü yaptım, yol yaptım, asfalt döktüm, sürekli bad command or file name, kodlar hatalı, düzenekler hatalı, normal şartlar altında hiçbir şey doğru düzgün işlemiyor, beni siz sayısallaştırdınız, beni siz mekanikleştirdiniz! [gucurt]

* * *

2046 no’lu odada kendi kendine konuşarak çıldıran kadın. o benim. yani keşke ben olsaydım, aynı o kadının babası gibi babam beni sana vermeyeydi de ondan çıldırsaydım hahaha, ama yok ben başka türlü çıldırdım. alo? evet buyrun ben 2046 no’lu odada kendi kendine konuşarak çıldıran kadın. efendim? yok beyfendi ben sizi ne arıycam, beni siz çaldırttınız!

* * *

- alo buyrun, dilbert cinayet işleri bürosu.. yok hanımefendi biz cinayet çözmüyoruz, bizzat işliyoruz.. üstelik cinayetlerimiz baldan tatlı, lobutla kafa pekmezi akıtılır. gene de bir gün ihtiyacınız olursa arayın, sonuçta bizi siz cilbırttınız.

* * *

- ne bu acele yaa, paldır küldür, yavaş olsana..
- lütfen kapayınız o güzel çenenizi, bizi siz paldırttınız!!!

* * *

- kızım mildret, şu odanı topla biraz, senin gibi bir genç kıza yakışıyor mu hiç?
- ne genç kızı sevgili anneciğim, ne genç kızı?!! beni siz mildırttınız!! ahahahha ahahahha ahahahahohoho…off.

* * *

haber bültenimizi genel yayın müdürümüzün favori parçasıyla sonlandırıyoruz, esen kalın.

ya da: saçma sapan, hiç kafa yorulmayacak şeylerle kendimi yorarak, böyle sanki siyah ekran üstünde akıp giden yüzlerce yeşil kod görür gibi, ordan burdan bulduğum manasız parçaları birleştirerek, feci yanılgılara düşüyorum. [game theory]

sonuç: hangi durum geçerli olursa olsun, hiçbir şey yapmıyorum. [çokomel kağıdının tersinden kesilen yıldızlı beş pekiyi]

sonuç: son uç. atlamak için son şans, bir-ki-üç diyince atlıyoruz haydi hop! [atlamayanları arkadan ittirme garantisi]

bağır: bağırıyorum! anne ben john nash oldum! [julius robert oppenheimer gibi kahırlara boğan bir mutsuzluğun mucidi olmak korkusu, lütfen tüm bunlar oyun olmasın, olmasın, olmasın]

bağır: bağrım n’inci dereceden yanık, bilinmeyenim çoktur, hangisine yanayım.

efendim: alo? aloğ? [konuşmıycaksan niye arıyon ahaha]

efendim: efendim benim efendim, benim bu derdime derman efendim.

hellö kardinal: give me another shot, kim derdi ki dibini bir pazar akşamı göreceğim. neyse ki pazartesi sendromunu terk edeli çok oldu, kendime başka sendromlar edindim: salı, çarşamba, perşembe, cuma, cumartesi, pazar. pazartesi dünyada en güzel sen ertesiyorsun, sabrının sırrını bana da öğret. [bir şeyin ertesi olmak için beklemek]

hellö kardinal: öksürük şurubu kadar tatlı olmak zorunda değilsin. [keşke olma diyince oluverse tüm olmamaklar]

ben uyuyunca: odamın ışığı kendini kapatır.

odamın ışığı kendini kapatır: ben uyuyunca.

* * *

umut’un geçen sene bize aldığı iki küçük saksı çiçek, isimlerini ben koydum: benimki timur, özlem’inki tijen. tijen’in çiçeği çoktu, o daha çok kadına benziyor, narin. benim timur ise turgoruna kuvvet bir delikanlı. iki çiçeğin de bakımından özlem sorumlu çünkü benim bitki fobim var. fobi derken, öyle değil. ya ölürse diye korkumdan. zamanında bir filmden heves edip aldığım bir saksı beyaz sıklameni -karlı bir akşamda kolumun altında kızılay’dan yüzüncü yıl’a kadar taşıyıp- iyelik eklerinden bağımsız seveyim derken, susuzluktan mı yoksa çok sudan mı öldürdüm hiç bilemedim. iyi ki özlem var, o bitkilere aşık, her ikisine de eşit miktarda su, sevgi, ilgi, alaka derken derken, tijen’in çiçekleri azalmaya başladı, timur’un çiçekleri hepten yok oldu, tijen kurumaya başladı, timur direniyor, koçum! sap gibisin ama yaşıyosun, hahaha! tijen’in ölümüyle özlem timur’un bakımını da umursamamaya başladı. timur kendisiyle ilgilenilmedikçe bir güzelleşti, bir yeşilleşti! işte o an, timur’la benzeştiğimizi düşündüm, arsız bi çiçek, kendisiyle ilgilenilmeyince iyileşiyor. özlem bunu fark edince, timur’u fazla ilgiden öldürme planları yapmaya başladı, kendi tijen’i öldü ya, kıskanç! fazla fazla su, haddinden fazla çiçek coşturan, toprak değiştirmeler, öpme diyorum öpüyor bi de! bu kadar ilgiye kim dayanabilirdi ki, timur’u geçen hafta kaybettik.

ama güzel bir şey oldu, özlem tijen’in saksısına kocaman bi avakado çekirdeği gömmüştü. bunu yaparken onu görmenizi isterdim: kürdanla dişini karıştıran göbekli amca lakayıtlığını, yeraltı laboratuvarında kendi kendine çılgın deneyler yapan bilim adamı pozlarıyla birleştirebilen yegane insandır kendisi. dün akşam bi baktık, avakado upuzun bi filiz vermiş! özlem çok mutlu oldu, bense fırat’ın aramızda belirip “ben sevmiyorum ki öyle çiçeği *tüme benzemiş..” dediğini hayal ettim.

ii) herkesin mutlu mutlu yemeğini yediği masada, garsonun getirmeyi unuttuğu sipariş gibi hayallerim, iptal edin lütfen, artık istemiyorum. [mantık müdürlüğünün 16.04.2008 tarih ve 1040 sayılı olur’ları ile -benliğin kaldıramayacağı derecede yorucu olması gerekçesiyle- “çapraşık hayaller” olarak terk edilmiştir]

iii) tam iki nokta arasındaki en kısa mesafeyi buldum derken, gördüm ki o ‘doğru’ değil, asistoliymiş. [elektro şok seferlerinin iptal olması sebebiyle, hayalleri elinde kalan atonik arkadaşlar, biletix’e gidip hayallerini geri vererek ruhlarını geri alabilirler]

iv) iki nokta arasındaki olması istenen mesafe bir ütopyadır. [üç nokta]

film #1: | film #2:
- baby, you are gonna miss that plane. | - but you know you’re gonna miss your flight?
- i know. | - i know.

elime kamerayı alıp sokağa çıksam, yanından geçtiğim her çifte bu iki cümleyi söylettirsem, böyle duygusuz duygusuz, kağıttan şiir okur gibi donuk donuk söyleseler bu iki cümleyi, arka arkaya tekrarlanan kelimeler gibi -bu iki cümleye yüklediklerim dahil- tüm anlamlar kaybolsa, düşündüklerimin kırılma indisi, kafamın içinde ve ağzımın dışında aynı olsa, tam o an netleşsem, dış mihrak olduğum anlaşılınca kurşuna dizilsem ama tam vurulurken bile viva la bilmem ne filan desem.

[on sekiz mart 2008, evdeyken]

* * *

“günümüz filmleri yalnızca bir hayal dünyası sunuyorlar ve insanlarla gerçek bir bağ kurmaktan yoksunlar. bu ülkede, insanlar duygusal olarak yirmi bir yaşında ölüyorlar. belki de daha erken… bir sanatçı olarak benim sorumluluğum, onların ayakta kalmalarını, hiç değilse yirmi biri dolduracak kadar yaşayabilmelerini sağlamak. (…)” - john cassavetes

* * *

kaç kenarlı olduğunu bilmediğim bir çokgenin hangi köşesinde olduğumu aramaktan yoruldum. ellerim, ayaklarım, gözlerim bağlı, bir kol boyu yarı çapta dört dönüyorum. [en azından çapınızı biliniz my lady] biliyorum, ne yazık ki, çok malesef ki. hassas dengeler palangasında tek bacağımdan asılmış, hesaplarımın kaldırabileceği max hata payı: ± 1 angström. merkezkaçıyorum. kendimi yoruyorum, kendimi yoruyorum, beni yoruyorsunuz, kendimi yoruyorum. belki de daha çok mesaiye kalmalıyım, her akşam kalmalıyım, kendimi sadece ben daha da çok yormalıyım.

[bi mesai sonrası bi zaman]

* * *

şimdi lütfen herkes kendi cennetine. bunda üzülecek bir şey yok. benim bile var: sigara, sigara, çay, sigara cenneti, no:86, kat:11

* * *

cennetimde dirseğe kadar uzanan, siyah, saten görünümlü bulaşık eldiveni icat ettim. hatta saten olsun ve aynı zamanda geçirimsiz ve termal yalıtkan olsun, masraftan kaçınmaya gerek yok. cennetimde para birimi pılip. [kafada sarı hale belirirken çıkan sese eşittir]

* * *

uğur gürsoy’un fırat’ına karşı tarifi çok ama çok güç duygular besliyorum. yemin ederim gözlerim doluyor. okuyunca anlarsınız belki okursanız -okumak isterseniz-

“burası benim evimmiş..”

asıl filormar 127′nin dili olsa da konuşsa. perihan hanım, sizi -yetmiş milyonumuz birden- 10 dk sonra dosyalarınızla birlikte odamızda görmek istiyoruz. hayır ya şimdi sen benim çatalımdan yemek istemezsen. hayır hayır ya şimdi sen çatalından yememi istemezsen. garson bey bi forklift alabilir miyiz, benim çatalımdaki ıspanağı beyfendinin çatalına geçiricez de. perihan bize bağırıyor: ya siz ne yapıyorsunuz salaklar, off deliricem, sinir oldum salaksınız salaksınız.

ben perihan değil ama perhan olabilirim ancak. telekinetik güçlerimle kaşıkları masadan düşürürüm: there’s no spoon. davor dujmovic, beni rakı kadehlerini kırarak kendinden geçtiğin o meyhaneye götür, ben seni sarhoş olayım, sen biraz beni ağla. sevdiğin kadının doğurduğu çocuk senin oğlun perhan. bunu anlamamak istiyorsun ve hay kır mı yor sun: oğğğluuuum!

bir ağlama ki damperi boşalmış kamyon gibi, yokuş aşağı, dur durak bilmiyor, vites boşta -benzin yakmayalım //ülkemizdeki bir takım mühendisler cezayir sokakta verdikleri demeçte, çok zor şartlar altında petrol ürettiklerini belirttiler// bir ağlama ki dünyadaki tüm şeylere aynı anda ağlamanın ispatı. sadece emniyet kemeri takıyoruz, çünkü aman temkinli olalım, akıllı, çok mantıklı. bu kamyon bir el freni istiyor. olmaz. azıcık yoldan çıkacak olduk mu: angel, please get in the line! tamam diyip belimize kuşak bağlar gibi bağlıyoruz emniyet kemerini hahaha, oldu mu sana şakira belt. durumun vahametini idrak ettikçe batıyoruz, sükûn ederek. ayağımızı gazdan çektik ama durmuyor ‘%+&()?\*! emniyet kemerimizi taktık, duvara çarpıcaz -hayırlısıyla.

yanağa doğru bantlanmış iki kulak ve iki kanadının ucunda birer top olan sopa gibi oyuncak, ben özellikle bu ikisini eşleştirdim çünkü bence ikisi de rönesansa dair.

* * *

- ekonomi haberleri için ünlü ekonomistmanımız feyzullah’a bağlanıyoruz, evet ne diyorsunuz feyzul’um şimdiden euro alak mı?
- şimdi şöyle ki, baktın bugün gevşemiş 100 euro alırsın 1.93′ten mesela, sonra baktın yükseliyo, korktun 100 daha alırsın 1.95′ten, böylelikle farklı fiyat seviyelerinden alarak rahatlatabilirsin kendini. yükselirse iyi ki biraz almışım dersin, düşerse de iyi ki tüm paramla bir anda almamışım dersin züğürt tesellisi yaparsın. hayat yalan : )
- bu samimi yorumlarınızla portföyümü büyülüyorsunuz.
- paranız yoksa patati yiyin.
- hele tüm jargonu hiçe sayıp bizim seviyemize inmeniz, siz bir halk kahramanısınız!
- patatiii :D
- tamam kapat, sana sonra bağlanıcaz.

* * *

- özleeeem :.(
- efendim aşkııığm!
- ben neden hasta oldum :.(
- seni istanbul’lara götürücem, oranın dağ havası sana iyi gelicek, tekrar yürüyebileceksin kılara! hatta pitır’la bayır aşşaa yuvarlancaksınız, ben ittircem arkanızdan.

* * *

“bıçaksırtı” izlerken selim reşat ve orhan’ın beraber göründüğü sahnede, özlem’in kuzeni:
- hah, gargamel’le azman çıktı!
- özlem, kuzeninle dizi izlemenin bir ayrıcalık olduğunu düşünüyorum.
- yorum yeteneğimizi genlerimize borçluyuz tatlım.

* * *

güneş’in kendi kendime çektiğim bir fotoğrafıma yaptığı picasa yorumu:
- işte burada mangal gibi bir yürek görüyorum..

* * *

- alo anne ne zaman geliyosunuz?
- yavrucum biz gelmekten vazgeçtik.
- ya neden anne ya, hani gelicektiniz, n’oldu?
- düşündük, şimdi kış değil, yaz değil, evimizde oturalım dedik. (bahane yetersizliği)
- ya anne kış olunca kış diye gelmezsiniz, yaz olunca zaten gelmezsiniz, asıl şimdi tam uygun zaman! hem ben her şeyimi, psikolojimi siz geliceksiniz diye ayarladım, babam’ı da ikna et.
- mehmet, çocuk psikolojisini bize göre ayarlamış, gitmemiz lazım.
- ahahaha anne yaa, “çocuğun evde yemeği bitmiş” gibi söylüyosun ya : )

* * *

- tayyar, senin şu yan odada oturanın soyadı gerçekten tenküler mi?
- hı hım, n’oldu ki?
- thanks gibi tenkü-ler.

[yaşanmış bir rüyadır]

* * *

püskülü eskiyen viledamıza yeni püskül alırken baktım özlem banat almış, yanında 3 bulaşık süngeri de hediye, benim içime sinmedi, bahane aradım, “bak bu banat’ın püskülü sarı toz bezinden kesilmiş gibi”, ama bir skoç brayt öyle mi, adı bile temizlik gibi, iki adım sonra kendimi frosch marka bulaşık deterjanı alırken buldum, frosch kurbağa demekmiş, gene de kulağa bingo’dan daha iyi geliyor. şekilci olduğum kadar marka düşkünüyüm, daha doğrusu kulağıma güzel gelen her şey doğruymuş gibi geliyor, anlayamadığım her şeyi bir şey sanıyorum ve marka olmayan bir şey alacaksam da kenarında köşesinde çakma adının olmamasına özen gösteren kafam en soldaki. ses veriyorum: çaakmaaa.. istiklal marşından çağrışmak? -tövbe! “sen on kıtayı da ezberledin mi çisem?” “hı hmm, evet ezberledim, hatta böyle istiklal marşının fotoğrafını çektim kafamda, ordan okuyorum” sene bin dokuz yüz doksan üç, çisem ben senin yalanını mı seveyim, teknolojini mi seveyim bilemedim.

* * *

öğretmenim, önce yazıp sonra üstlerini mi örteceğiz yoksa en başından beri temkinli bir şekilde örterek mi yazacağız. kural bir: mütevazılık mı yoksa kendini çok görmek mi olduğunu çaktırmamamız gereken sebeplerden ötürü “biz” diye konuşacağız. “biz”in içinde saklanmamız daha kolay. “kimsin” diye sorulduğunda içimizden birini rastgele -sırtından ittirerek- bir adım öne çıkartıp, feda edeceğiz, bunların hepsi bizim kafalarımız, ölüyorlar diye üzülmemize gerek yok, rejenere olacağız. olur da bir gün sorarsan -öhhm..- hani oldu diyelim -öhhö..- ya kahve falına baktı ya ertan bey -öhhööğm..- iki dilek tutmuşsun ama ikisi de birbiriyle bağlantılı, geç de olsa olacak dedi ya ama -öhhööhhööüğ!..- şimdi ben bir keresinde sırf senin sol elin sol bacağının üstünden aşağıya sarkıyor diye.. dolmuşa bindiğimizde o koltuk üstü demirleri tutarken orada oturan elimize bakıyor mesela, ellerimiz de güzel olduğu için azıcık utandık ve zincirle bağladığımızı sandığımız diğer -köpek- yanlarımız da bu durumdan hoşlandı azıcık çokça, bence sen de biraz utandın ama direnmedin, elini saklaman büyük bir bencillik olurdu, güzellikler ikiye ayrılırlar, güzelliklerinin farkında olan güzellikler ve güzelliklerinin farkında olmayan güzellikler, görünmeyen bir üçüncü grupsa güzelliklerinin farkında olup farkında değilmiş gibi yapan güzelliklerdir, bu üçüncü grubun hiçbir zaman farkına varamıyoruz çünkü esas olan güzelliklerin iç niyetini kavramaya çalışmak değil, olabildiğince çok bakıp sevap hanemizdeki sayısal değeri yükseltmektir. dördüncü grup: güzel olduğu için ne tepki verse falso olacağından bu güzellik mevzuunun tartışılmasından sıkılmıştır, orada değilmiş gibi yapar. ben bir keresinde sırf senin elin, kolun, bacağın var diye, utanmak diye bir şeyin varlığı, ayıplar neden bu kadar ayıp, ben bir keresinde sırf üstü kapalılığı becerememeyi bahane ederek kendimi açık saçıklarken, ben bir keresinde sırf kahve falımda dilek kipi (-sa) çıktığı için, -yanımda kimsenin olmadığı zamanlarda- ben bir keresinde sırf seni rüyamda görmelerimden çok yorulduğumuz için -bu istemsizlik problemini çözünüz-, aynı o test sonu özlü sözleri gibi; en kötü karar kararsızlıktan bin kat daha iyi geldiği için, ve aslında biz çok keresinde en kısa görülen yoldan asla gitmemem gerektiğini hiç öğrenemeyeceğim için: böyle kısa devre yapıyoruz.

* * *

utanmak, üzülmek ve umutlanmak bir kılıçlarını, bir kadehlerini tokuşturuyorlar kafamın içinde.

stenograf: küçük kehribar

.

.

tespit: en çok ya ve yaa diyorlar, galiba.
tespit: bütün insanlar için aynı konuşma çizgisi kullanılmıştır, çünkü bir süre sonra şeyi anladım, insanlar sadece geçip giderken, cümleler oldukları yerde kalıyor. [kelimeler kıyafet gibiymiş, kaldırımda (orda, burda) duruyomuş, gelip geçenler eline attığını üstüne giyip iki adım sonra çıkarıyomuş gibi mesela, bence anlatamadım]
tespit: kendi evrenimde kendime stenograflık yapıyorum.

/hiçbir şey görmezsem, duymazsam ve konuşmazsam, hayatımın bana karşı kullanacağı bir şey kalmaz - mayıs 2004/

/edite edite görebiliyorum kendimi/

[bu sabah yaşanmış bir olaydır]

bu postu yazmadan önce düşündüğümde anladım ki, benim yaptığım çok saçma bir sürü alışverişler var. ama buraya en can alıcı olanı yazıcam. sene 5 sene önce, amacım; [makyaj malzemesi sadece bir göz kaleminden ibaret olan her üniversiteli genç kız gibi] olabildiğince renksiz ama güzel kokulu [hrmfs] bir dudak kremi almak. meşrutiyet caddesinde bir dükkana girdim. içeri girer girmez ne olduğunu henüz anlayamadığım bir ürünün standı başında duran bir kadın adeta sözleriyle ayağıma çelme taktı, pencereme daş attı [tıkh!] hşşt, pşşt, bana baksana güzel kız [saniyesinde kafa o tarafa döner, aaağğua bana güzel dedieee :D] öğrenci misin, vaktin var mı, gel sana anket yapiyim [bana güzel dedieeee!] hani herkesin kapalı yerde kalma korkusu, yükseklik korkusu, böcek korkusu filan vardır ya, benim fobi boyutunda en büyük tek bi tane korkum var ve onun da adı selülit. kadın bu korkumu gözlerimden sezdi ve bunu bana karşı bir silah olarak kullanmaktan çekinmeden sorular sormaya başladı: spor yapıyo musun [ı-ııh.. ama özümde sportmen bi insanım, biz bi keresinde şampiyonaya gittik, adımız gastede çıktı “altın kızlar”] sebze yiyo musun [sebze mi, benim kollarım pırasa, bacaklarım brokoli, saçım karnabahardan yapılmıştır!] kahve & kola tüketimin nedir [feyzul’la tavla oynarken türk kahvesi içiyorum ve kola da eve misafir gelince alınır bizim evde] yaşın kaç [yirmbir] bence şimdiden başlamalısın [yirmbir? şüpheler içe dol] üstelik şimdi kampanya var, bir alana bir bedava [bu işten çok kâr edicem gibi bi takım hisler] sanırım bir ara gözleri kırmızıya döndü ve “portakal kabuuu! selüliiit, selüliiğt, selülüüüit, portakaaal!” diye çığlık atmaya başladı. haşmetli elimi standa “zbamk!” diye vurmamla kadını susturdum ve şöyle dedim sakince: “bana ordan iki paket ver..” kadın bana iki paket verdi. limiti 150 ytl olan kredi kartımla taksite böldürdüm [-gözleri kısarak- ufff! sıfır selülüt, bikini üstüyle deniz kenarında paten yapmak, ıhıhıhığğ] şimdi bu neden saçma bi alışveriş tek cümleyle özetliycem: o iki paket hala kitaplığımın en alt rafında duruyor. [çaydan bi yudum almaca: hüüürrrfp!]

no matching function for call

facts: televizyon sehpasının altındaki [nereden geldiği bilinmeyen] dulidu kitap serisini gören rügşan sorar:
- entelektüel olduğumuz anlaşılsın diye mi bunları üste koydun?
- yes, i do.

* * *

-kenarımın monoloğu-
/aslında hiçbir şey komik değil/
/neden gülüyorsun/
/neden gülüyorsun/
/gülebiliyor muyum?/

*

* * *

rüyamda sürekli dalgalar var ama boyu abartmıyorum bizim bina (205 feet) kadar! dalga tam da o kırıldığı yerden beni hoop içeri alıyor, ben bu konuda çok iyiyimdir, dalgaya yatma konsunda, özlem o konuda daha da iyidir, beni özlem eğitti, bi de abim -her ikisi de bacaktan kaldırıp dalgaya çarptırma tekniğini kullandı-. şimdi dalgaya önce diklemesine dalarsın fakat kırılma noktasının neresini olduğunu iyi bilmen lazım. dalga flşflşrflf olmadan dalga altına dalarsan diğer taraftan bir yunus gibicesine çıkabilirsin. ikinci dalgada vücudunu bir sörf tahtası gibi kullanarak dalganın üstünde kayarak gidersin. eğer fantazi yapmak istiyorsan üçüncü dalgada kendini geri geri bırakarak dalganın flşflşfrlfşfşf kısmında kaybolursun. ağzına burnuna kum kaçarsa üzülme, doğal bir peeling işlemidir tüm bunlar, işte şimdi daha da daha da daha daha ahahaha çok güzelsin!

* mini politik öykü *

öğlenleyin tayyar’la armada’ya gitmiştik. dönüşte taksici amcaya dedim ki “tepeaoğ’ya gidicez” dedim. adam “asdgjkas?” dedi. ben “hıö?” dedim. “dhjkağa’ya mı diyon?” dedi. “hee, tepeağo dedim ben de” dedim. gözüm soru işareti ve ünlem dolmuştu. iki dakka sonra adam “ya siz tepeağo’ya mı gidiceksiniz?” dedi. ben de “ee, eveeeet.. öyle dedim ya” dedim. “ya ben de ce-ha-pa’ya gidiceksiniz anladım iyi ki sordum bak” dedi. “ben ce-he-pe’ye cehepe dediğim için sizi anlamadım” dedim. adam gene söylenmeye devam etti. eğer cehepe’ye cehapa demeseydi çok iyi bir dost olabilirdik. dostlarımla aramda ideolojik ayrılık olmamasına özen gösteririm.

* * *

her kötünün içinde bir kötü, geriye kalan kötülerin içinde gene bir kötü vardır.

ps: conkil’e bak!

- aşkm sana ayı aldım, ne kadar sevimli deyil mi, baksan ya sevimli ayı wini dı puuh ^_^

- asıl sana puuh! koş bakkaldan bi fiston layt, bi de kola al gadın!

- ühüh mühü hühü.. :.(

- hööööeyyt! sevgili deyiliz biz, sen bana pilatonik olarak kendini aşıg zannediyon sadece.

- ama neden aşkm ya, platoniği düzü mü var bunun?

- bu gadın neden fantastig şeyleri seviyor ya, bak hala duruyo, bak büyü fıydıracam gafaya geliyo bakh fantastik büyü!

- allah’ım gene hayalde bile rahat yok ya :.( bu seferkisi de android ayı.

.

Chow Mo Wan: Love is all a matter of timing.
Chow Mo Wan: It’s no good meeting the right person too soon or too late.
Chow Mo Wan: If I’d live in another time or place…
Chow Mo Wan: …my story might have had a very different ending.

* * *

Chow Mo Wan: I slowly began to doubt myself.
Chow Mo Wan: Maybe the reason she didn’t answer was not that her reactions were delayed but simply that she didn’t love me.
Chow Mo Wan: So at last, I got it. It’s entirely beyond my control.
Chow Mo Wan: The only thing left for me… was to give up.

sen daha hala yatmadın mı.

ertesi sabah:

- alo özlem n’apıyon?
- ya üf kaç defa diycem ben rükşan!
- !
- ?
- ..
- ?
- ?
- ?