yatağımın üstünde pembe kalpli pijamalarıyla oturuyor ve kafasında komik bir bandana var. bandaana. bandana. bandana. hahah. şu anda onunla ilgili şeyler yazdığımdan son derece habersiz. seveceğini düşünerek ona verdiğim kitabı okurken sürekli konuşuyor, yorum filan yapıyor. “ya gıcık oldum, bu aile tümden akıl hastası mı, bu paul zaten aptal aptal konuşuyo, sinirimi bozdu.” “ben söylemem öyle kitapla ilgili bi şey. kendin oku öğren” “top!” son iki gündür beraber izlediğimiz lost benim için bir kabus olmak üzere. “kızım manyak mısın bu adam ölmiycek ben izledim sonraki bölümünü. bence köpeğe bi şey olucak. şu kel adam kesin psikopat. doktorun peşinden gideceğine sawyer’ın güzelliğine bi baksana be kadın! ben konuşarak izlemeyi çok severim ya sen?” allah belanı vermesin ki ben sevmiyorum. “bi konuşmaz mısın!” bir iki birbirimize vuruyoruz, o bana “seni küçük aptal” diyor filan. ama sonra gene onun kucağında izlemeye devam ediyorum. üstümüzde yeşil bir battaniye. tüm bunları geçtim. yerimde duramayarak dinlediğim bir beşiktaş tezahüratı sonrasında soruyorum; “sen hangi takımı tutuyosun özlem?” “arsenal.” ikimiz de bir süre birbirimize titreyen dudaklarla baktıktan sonra deli gibi gülmeye başlıyoruz. sonra ben bunları yazıyorum. hâlâ yatağımın üstünde pembe kalpli pijamalarıyla oturuyor ve kafasında komik bir bandana var.