ben ilerde roman yazarsam diye roman adı buldum bi tane: egzecüre dudaklar. ımpfhrhf ama aslında hiç komik değil, zaten gülesim de yok, neşeleniyim diye yazdım. palto, kaban, parka ve mont arasındaki farkları öğrendikten sonra içlerinden bi tanesini kendime alıcam. ne üzünç, artık bi şeyleri hep kendimize kendimiz alıyoruz. eskiden bana babam alırdı mesela. okuldan gelince arıyodum babamı: süheyla abla babam orda mı? alo baba, iki tane guaj boya, bi tane uhu, bi tane de makrome ipi. sonra babam kel diye kafası ışığı çok yansıtıyomuş gibi yapıp “aaagh, kör oldum, kör oldummm!” diye dolanıyoduk evin içinde. egzecüre böyle büdümcük ve dudak parlatıcısı sürmüş.