ayakların geri geri gitmesi diye bir şey var, var. haftanın beş günü dokuzar saatten brüt kırk beş, sekizer saatten net kırk saat bu binanın içinde olma düşüncesi beni hasta ediyor. durumu demiyorum, sadece düşüncesi, çünkü durumun içindeyken düşünmeye mecalim kalmıyor. bu bu işlerin yürüyüş şekli, proje yönetiminden -projeyi geçtim, normal düz yönetim olsun- yoksun kişilerin “hadi bunu hemen şimdi yapıyoruz, sen mesaiye kal, yarın da diğerine bakıcaz” şeklinde ittirmelerle, kaktırmalarla nereye kadar! ya senin bir çizelgen yok mu, neden her şeyin yarına yetişmesi gerekiyor, neden bütün işlerin aynı anda bitmesi gerekiyor, neden bu işlerin bir planı, programı yok! en yukarıdaki adamından en aşağıdakine kadar neden bu böyle! ünlem to the power of ünlem! filler tepişirken çimenler eziliyor ulan, güzelim çimenler. bir de palazlandıkça palazlanan ısırgan otları, mantarlar, iğreti otları var, bi yanlarını kaşıya kaşıya yaptıkları işleri -o da yapıyorlarsa eğer- karşılığında aldıkları parayı vicdanlarına metabolizmalarının hangi aktivitesiyle yedirdiğini bilmediğim. topunun canı cehenneme! sonra da vay efendim neden çikolatanın hepsini öküz gibi yedim de bilmem ne, yerim tabi, sinirliyim, sinirli bi çiko! hadi araba gelsin, eve gitçem ben.