günümüz dünyasında “hoppala!” nidasıyla şaşıran ve memnuniyetsizlik bildiren insanların sayısının gittikçe azaldığı su götürmez bir gerçektir. bu konuyu ünlü bilim kadını derbeder hasretova’yla tartıştık. yüksek şahsiyet hasretova’nın görüşleri şöyle [burayı sakin ve kelimeler arasında en az 3 saniye duraksayıp iç çeken bi gubikle okuyunuz]: “hoppala, hombili ve hobuç. işte bu üç kuram, kaybetmekte olduğumuz değerlerimizin bir yanımsaması, görüngüsü ve hatta olumlamasıdır.”

/gerçekler/
-özlem hobuç ne lan?
-ya hani çocukları sırtına alırsın ya, hobuç etmek işte o.
-e hombili?
-hombili de çocuğu omuza almak, ben küçükken hep hombili isterdim :D
-ahahahahaha, hombili :D siz gazipaşalılar, japonlar gibi her durum için tek bir kelime kullanıyorsunuz, biz olsak o eylemi anlatmak için 10 tane kelime kullanmak zorunda kalırız, hombili :D

/mizansene giriş 101/
-hey, gökyüzündeki şu karaltı da ne?
-bu bir yanımsama!?
-hayır, bu bir görüngü?
-hayır, hayır, hayır, bu.. bu.. hombili-man!

hombili-man, zor durumda olan çocukları homibili yapar, doğa üstü yetenekleri gereği hiçbir çocuk parmağı gözüne girmez ve saçları asla acımaz.

/macera no#2: ağızdan fırlayan avakado/
-ya işte ben öyle /çpıt!../ yaptım sonra. (çpıt: ağızdan avakado fırlaması -istemdışı-)
-öyle yaptın ve bunu söylerken avakado’nun yarısını masada bıraktın.
ağızdan fırlayan avakado partükülünü göstererek:
-evet, öyle yaptım ve işte buraya yazıyorum manasında, aha buraya yazdım.

/yukarıdan aşağıya doğru yapılan tüm indirgemeleri reddetmek/
“insan zeki olduğu için elleri vardır, elleri olduğu için zeki değildir.”

*cumartesi sabahı hırkası: sabah uyanır uyanmaz giyilen ve gün boyu pijamalara eşlik eden sevimli hırka.