yaktığım bi tepsi kurabiyeye bakıp “ne’li bu kurabiyeler?” diye sordu, “anforçınıtli :(” dedim. “canım niye üzülüyosun, bi dahaki sefere sadece forçın koyarsın” dedi. forçınlı cevizli kurabiye yapmaya başladığımda, o elindeki masal kitabından geleceğimizi okuyordu. o her şeyi okur.

*

“on parmağım kurabiye ol!” diyip ellerimi fırına verdim. (bkz: on parmağım balık ol)

*

tam şimdi, şu bakınız’ı google’da arattım ve bu masalı buldum ya, mutluluktan ağlayabilirim. tam şimdi beş-altı yaşındayım ve abim bana bu masalı okuyor. tam şimdi abim okuduğu masalı yarıda kesti ve ben mızırdanıyorum. tam şimdi okumayı bir an önce öğrenmek için çok pis ant içtim.

*

boynuna dolandım. o her şeyi okur.