allah belanı -episode II:
koridordaki “vuuuuuuuuuuuuuuuuuğğvuvuuğğğğğğğğğvvvvvvvvv” sesi :(

*

evde tek başına korkmanın gözünü seviyim, koskoca binada tek başına korkmak çok daha hoş çünkü.
buyrun gelin çayımı için, ben buradayım.
run simulation run! /a.k.a. burn madıfaka burn/

*

aşağıya inip güvenlikçiye saat kaça burada olduklarını sordum. “saati gelince biz gitsek de başkası geliyor, burada hep birisi oluyor.” dedi. adamın bu yeterli cevabı üzerine neden tam bir gerizekalı gibi nizamiyeyi işaret ederek “yani orda değil de burada da birisi bulunuyor değil mi, yani burada, ana binada?” yani yani yalnız değilim di mi burada, burdasınız değil mi amca, çok yalnızım, korkma diyiniz bana, siz varsınız değil mi. bi de adamla konuşurken sesim titredi, sürekli bi tırsaklık halindeyim. o aptalca teyit ettirme isteğim belki de sadece biraz daha insan sesi duymak istememden kaynaklandı, gerçi yemek sepetim elemanıyla da konuşmuştum, bayağı muhabbet ettim canım bugün ahahahaha, burda uyusam iyi ha.

*

işin kötü yanı, insanlığa hiçbi faydası olmayan bi iş yapmak içimi parçalıyor.

*

azcık neşemizi bulak, yeppa.