benim bilogumun kolları vardır, bazen bir honolulu dansı yapmakta, çoğunlukla seni kucaklamakta, bazen tokatlamakta, bazense belim ağrıdığında kapıya kendimi sallandırmaktadır. benim bilogumun kolları vardır. bu “yapmakta”, “etmekte”ler hep ağdalı raporlar yazmanın sonucu olagelmektedir. benim bilogumun resmi kolları da vardır, kürsüye yaslanır, gövdemin arkasına saklanmaya çalışır. honolulu dansı da şeydir canım işte, hani boynuna çiçekten kolye taktın, altında bi çeşit bi ottan etek var, kollar sağa sola git, hawai’deymiş gibi, işte ona ben honolulu dansı diyorum. 22 mayıs 2009 tarihi itibariyle bilogumun kolları honolulu dansı yapmak istemektedir.

22nd may 2009

*

çok fena sırtarırken yakaladım kendimi. bir kedinin suratını avuçlarmış gibi sevmek istiyorum o yumuşak sakallı, şirin yüzünü.

*

diyorum ki, birbirimizin elini öperek kutladığımız obürkisi kutlamalarımız gibi olsun, yüzüklerimizi öpüşüp, kutsaşalım, annem kızmaz.

*

gidin varın, deyin ki o malikanenin buzdolabını skol ile doldursunlar! -tongişhan malikanesi küçük hanımı-

*

seneye nisan’da vegas’ta oluciğm şekerim, dedi. nisan’da vegas başka olur tabi, dedim. bunu kendimle konuştum, tek seferde anlaştık hayret!

/
/
/
öyle naif bi öpüştü ki bu, japonya’da bi kelebek kanat çırptı.
/
/
/

19th july 2010

*

canım sevgilim, başlıycam ama şimdi doktorana! şükret ki bendeki yerin aero.

2nd august 2010